45 jaar geleden had snoepverkoper Jantje een winkeltje in Aarle-Rixtel. Hij verkocht er ook sigaretten en ‘vieze’ boekjes. Als je biggetjes bestelde, zei Jantje dat het zijn pasfoto was. Als je een zakje snoep kocht, vroeg Jantje of je er ook mayo of curry bij wilde. Marscha Verstappen uit Aarle-Rixtel was er kind aan huis en had een hartenwens. “Ik wilde Jantje worden.”
Maar een snoepwinkel beginnen, bleef een verre droom. Marscha ging voor een grote zorgaanbieder werken. Haar man David Verstappen had een taxibedrijf, maar wilde op een gegeven moment stoppen. “Toen gingen we brainstormen”, zegt Marscha. “Als we toch eens een snoepwinkel zouden kunnen beginnen. In het dorp stonden twee panden leeg.”
Het besluit viel op zondagavond, 14 jaar geleden. Een week later waren Marscha en David de huurders van een van de panden. Van hun laatste 2000 euro op de spaarrekening kochten ze snoep, verf en een toonbank. “Er stond bijna niks in de winkel”, zegt Marscha. “We hoopten het een jaar vol te kunnen houden.” De oude snoepverkoper Jantje kwam ook nog langs. “Hij raadde ons af om het winkeltje te beginnen.”
Maar de naam Jantje had kracht in Aarle-Rixtel. Mensen vielen voor het nostalgische gevoel dat het winkeltje opriep. Je kunt er nog steeds snoep kopen voor 10 cent. “Kinderen vinden wat geld op straat en rennen hier de winkel binnen”, zegt Marscha. Op de eerste dag verkochten Marscha en David driekwart van de voorraad.
Maar van een snoepwinkeltje alleen kun je niet eten. En dus runnen Marscha en David ook een dagbesteding, waar 24 mensen parttime werken en nog tien vrijwillige en betaalde krachten rondlopen. “Alles stopten we terug in de winkel.” Toen na drie jaar een beeldbepalende boerderij in Aarle-Rixtel vrijkwam, sloegen Marscha en David hun slag.
Het hele dorp keek mee of het wel ging lukken in het 350 jaar oude pand. “Het dak was in slechte staat, er waren gaskachels en de ramen waren niet al te best.” Maar de snoepwinkel en dagbesteding passen nu naadloos in de oude boerderij. “In het pand vonden we een handtekening uit 1881 van de burgemeester, die hier heeft gewoond”, zegt Marscha.
De winkel Jantje is nostalgischer dan bij Jantje zelf. “Jantje was moderner”, zegt Marscha. “Wij willen dat de mensen echt iets beleven als ze binnenkomen. Jantje was daar niet zo mee bezig, hij had een ander doel.” De mensen hier moeten blij worden van hoe het eruit ziet en hoe ze geholpen worden.” Dus verkoopt de snoepwinkel niet alleen snoep maar ook zelfgemaakte cadeautjes of presentjes met een verhaal.
Inmiddels is Jantje een fenomeen in snoepland. “Vertegenwoordigers zeggen dat iedereen in Nederland ons kent”, zegt David. “Terwijl we geen reclame maken. Het is alleen mond-tot-mond reclame.”
Jantje zelf is overigens nog in leven. Regelmatig komt hij een snoepje halen. “Hij is heel trots op hoe het is geworden”, zegt Marscha.